Ballad in Plain D Songtekst Nederlandse Vertaling

I once loved a girl, her skin it was bronze
Ik hield ooit van een meisje, haar huid was brons
With the innocence of a lamb, she was gentle like a fawn
Met de onschuld van een lam was ze zachtaardig als een hertje
I courted her proudly, but now she is gone
Ik heb haar trots het hof gemaakt, maar nu is ze weg
Gone as the season she's taken.
Voorbij als het seizoen dat ze heeft genomen.
In a young summer's youth, I stole her away
In een jonge zomerjeugd stal ik haar weg
From her mother and sister, though close did they stay
Bij haar moeder en zus bleven ze, ook al waren ze hecht
Each one of them suffering from the failures of their day
Ieder van hen lijdt onder de mislukkingen van hun tijd
With strings of guilt they tried hard to guide us.
Met schuldgevoelens deden ze hun uiterste best om ons te leiden.
Of the two sisters, I loved the young
Van de twee zussen hield ik van de jongeren
With sensitive instincts, she was the creative one
Met gevoelige instincten was zij de creatieve
The constant scrapegoat, she was easily undone
Ze was de constante schurk en werd gemakkelijk ongedaan gemaakt
By the jealousy of others around her.
Door de jaloezie van anderen om haar heen.
For her parasite sister, I had no respect
Voor haar parasitaire zus had ik geen respect
Bound by her boredom, her pride to protect
Gebonden door haar verveling, haar trots om te beschermen
Countless visions of the other she'd reflect
Talloze visioenen van de ander zou ze weerspiegelen
As a crutch for her scenes and her society.
Als kruk voor haar scènes en haar samenleving.
Myself, for what I did, I cannot be excused
Ikzelf, voor wat ik heb gedaan, kan niet worden verontschuldigd
The changes I was going through can't even be used
De veranderingen die ik doormaakte, kunnen niet eens worden gebruikt
For the lies that I told her in hopes not to lose
Voor de leugens die ik haar vertelde in de hoop niet te verliezen
The could-be dream-lover of my lifetime.
De mogelijke droomliefhebber van mijn leven.
With unseen consciousness, I possessed in my grip
Met onzichtbaar bewustzijn bezat ik het in mijn greep
A magnificent mantelpiece, though its heart being chipped
Een prachtige schoorsteenmantel, al is het hart afgebroken
Noticing not that I'd already slipped
Ik merkte niet dat ik al was uitgegleden
To a sin of love's false security.
Op een zonde van de valse zekerheid van de liefde.
From silhouetted anger to manufactured peace
Van gesilhouetteerde woede tot gefabriceerde vrede
Answers of emptiness, voice vacancies
Antwoorden op leegte, stemvacatures
Till the tombstones of damage read me no question but, "Please
Totdat de grafstenen van de schade mij geen andere vraag voorlezen dan: "Alsjeblieft
What's wrong and what's exactly the matter?"
Wat is er aan de hand en wat is er precies aan de hand?"
And so it did happen, like it could have been foreseen
En zo gebeurde het, alsof het te voorzien was
The timeless explosion of fantasy's dream
De tijdloze explosie van de fantasiedroom
At the peak of the night, the king and the queen
Op het hoogtepunt van de nacht, de koning en de koningin
Tumbled all down into pieces.
Alles in stukken gegooid.
"The tragic figure" her sister did shout
‘De tragische figuur’ riep haar zus wel
"Leave her alone, God damn you, get out"
"Laat haar met rust, Godverdomme, ga weg"
And I in my armor, turning about
En ik in mijn harnas, me omdraaiend
And nailing her in the ruins of her pettiness.
En haar nagelen in de ruïnes van haar kleinzieligheid.
Beneath a bare light bulb the plaster did pound
Onder een kale gloeilamp bonsde het gips
Her sister and I in a screaming battleground
Haar zus en ik in een schreeuwend slagveld
And she in between, the victim of sound
En zij daar tussenin, het slachtoffer van geluid
Soon shattered as a child to the shadows
Al snel verbrijzeld als een kind in de schaduw
All is gone, all is gone, admit it, take flight
Alles is weg, alles is weg, geef het toe, vlucht
I gagged in contradiction, tears blinding my sight
Ik kokhalsde in tegenspraak, tranen verblindden mijn zicht
My mind it was mangled, I ran into the night
Mijn geest was verminkt, ik rende de nacht in
Leaving all of love's ashes behind me.
Ik laat alle as van de liefde achter me.
The wind knocks my window, the room it is wet
De wind klopt tegen mijn raam, de kamer is nat
The words to say I'm sorry, I haven't found yet
De woorden om te zeggen: het spijt me, heb ik nog niet gevonden
I think of her often and hope who ever she's met
Ik denk vaak aan haar en hoop wie ze ooit heeft ontmoet
Will be fully aware of how precious she is.
Zal zich volledig bewust zijn van hoe kostbaar ze is.
Ah, my friends from the prison, they ask unto me
Ah, mijn vrienden uit de gevangenis, ze vragen het mij
"How good, how good does it feel to be free"?
"Hoe goed, hoe goed voelt het om vrij te zijn"?
And I answer them most mysteriously
En ik beantwoord ze op zeer mysterieuze wijze
"Are birds free from the chains of the skyway"?
"Zijn vogels vrij van de kettingen van de luchtbrug"?