Les Passantes Songtekst Nederlandse Vertaling

Les Passantes - George Brassens
Passantes-George Brassens
Je veux dedier ce poeme,
Ik wil dit gedicht opdragen,
a toutes les femmes qu'on aime,
aan alle vrouwen van wie we houden,
Pendant quelques instants secrets,
Voor een paar geheime momenten,
a celles qu'on conna't a peine,
voor degenen die we nauwelijks kennen,
Qu'un destin different entra'ne,
Dat een ander lot met zich meebrengt,
Et qu'on ne retrouve jamais.
En die vinden we nooit meer terug.
a celles qu'on voit appara'tre,
voor degenen die we zien verschijnen,
Une seconde, a sa fenetre,
Eén seconde, bij zijn raam,
Et qui, presque, s'evanouit,
En die bijna verdween,
Mais dont la svelte silhouette
Maar wiens slanke silhouet
Est si gracieuse et fluette
Is zo sierlijk en slank
Qu'on en demeure epanoui.
Mogen wij vervuld blijven.
a la compagne de voyage,
aan de reisgenoot,
Dont les yeux, charmant paysage,
Wiens ogen, charmant landschap,
Font para'tre court le chemin;
Laat het pad kort lijken;
Qu'on est seul peut-etre a comprendre,
Dat wij misschien de enigen zijn die het begrijpen,
Et qu'on laisse pourtant descendre
En toch hebben we het laten liggen
Sans avoir effleure sa main.
Zonder zijn hand aangeraakt te hebben.
 
 
a celles qui sont deja prises,
voor degenen die al bezet zijn,
Et qui, vavant des heures grises,
En wie, vóór de grijze uren,
Pres d'un etre trop different,
Dichtbij een wezen dat te verschillend is,
Vous ont, inutile folie,
Je hebt nutteloze waanzin,
Laisse voir la melancolie
Laat melancholie gezien worden
D'un avenir desesperant.
Van een hopeloze toekomst.
Cheres images apercues,
Beste beelden gezien,
Esperances d'un jour decues,
Op een dag vervloog de hoop,
Vous serez dans l'oubli demain;
Morgen zul je vergeten worden;
Pour peu que le bonheur survienne,
Zolang het geluk ontstaat,
Il est rare qu'on se souvienne,
Het is zeldzaam dat we ons herinneren,
Des episodes du chemin.
Afleveringen van het pad.
Mais si l'on a manque sa vie,
Maar als je je leven hebt gemist,
On songe, avec un peu d'envie
Wij denken, met een beetje verlangen
a tous ces bonheurs entrevus,
voor al deze glimpen van geluk,
Aux baisers qu'on n'osa pas perndre,
Op de kussen die we niet durfden te verliezen,
Aux coeurs qui doivent vous attendre,
Aan de harten die op jou moeten wachten,
Aux yeux qu'on n'a jamais revus.
In ogen die we nooit meer hebben gezien.
Alors, aux soirs de lassitude,
Dus, in de avonden van vermoeidheid,
Tout en peuplant sa solitude
Terwijl hij zijn eenzaamheid bevolkt
Des fant'mes du souvenir,
Geesten van herinnering,
On pleure les levres absentes
We huilen met afwezige lippen
De toutes ces belles passantes
Van al deze mooie voorbijgangers
Que l'on a n'a pas su retenir.
Dat we niet wisten hoe we het ons moesten herinneren.