Epilogue Songtekst Nederlandse Vertaling

Epilogue - The Antlers
Epiloog - Het gewei
By: Joe Weitzel
Door: Joe Weitzel
In a nightmare, I am falling from the ceiling into bed beside you.
In een nachtmerrie val ik van het plafond naast je in bed.
You're asleep, I'm screaming, shoving you to try to wake you up.
Je slaapt, ik schreeuw en duw je in een poging je wakker te maken.
And like before, you've got no interest in the life you live when you're
En net als voorheen heb je geen interesse in het leven dat je leidt als je dat wel bent
awake.
wakker.
Your dreams still follow storylines, like fictions you would make.
Je dromen volgen nog steeds verhaallijnen, zoals ficties die je zou maken.
So I lie down against your back, until we're both back in the hospital.
Dus ik ga tegen je rug liggen, totdat we allebei weer in het ziekenhuis zijn.
But now it's not a cancer ward, we're sleeping in the morgue.
Maar nu is het geen kankerafdeling, we slapen in het mortuarium.
Men and women in blue and white, they are singing all around you,
Mannen en vrouwen in blauw en wit, ze zingen overal om je heen,
With heavy shovels holding earth, you're being buried to you neck.
Met zware schoppen die aarde vasthouden, word je tot aan je nek begraven.
In that hospital bed, being buried quite alive now.
In dat ziekenhuisbed, nu levend begraven.
I'm trying to dig you out but all you want is to be buried there together.
Ik probeer je uit te graven, maar het enige wat je wilt is daar samen begraven worden.
You're screaming,
Je schreeuwt,
and cursing,
en vloeken,
and angry,
en boos,
and hurting me,
en mij pijn doen,
and then smiling,
en dan glimlachend,
and crying,
en huilen,
apologizing.
verontschuldigen.
I've woken up, I'm in our bed, but there's no breathing body there beside me.
Ik ben wakker geworden, ik lig in ons bed, maar er is geen ademend lichaam naast mij.
Someone must have taken you while I was stuck asleep.
Iemand moet je meegenomen hebben terwijl ik in slaap lag.
But I know better as my eyes adjust, you've been gone for quite awhile now,
Maar ik weet beter naarmate mijn ogen zich aanpassen, je bent al een tijdje weg,
And I don't work there in the hospital, they had to let me go.
En ik werk daar niet in het ziekenhuis, ze moesten me laten gaan.
When I try to move my arms sometimes, they weigh too much to lift.
Als ik mijn armen soms probeer te bewegen, wegen ze te veel om op te tillen.
I think you buried me awake, my one and only parting gift.
Ik denk dat je me wakker hebt begraven, mijn enige afscheidscadeau.
But you return to me at night, just when I think I may have fallen asleep.
Maar je komt 's nachts bij me terug, net als ik denk dat ik in slaap ben gevallen.
Your face is up against mine, and I'm too terrified to speak.
Jouw gezicht ligt tegen het mijne, en ik ben te bang om iets te zeggen.
( Chorus 3x )
(koor 3x)